ลูก : แม่ฮับ ตรงนี้ของแม่คืออะไรฮับ
แม่ : เอ่อ (อิดเอื้อน)...มันคือฟองน้ำไงลูก
ลูก : แล้วทำไมพ่อไม่เห็นมีฟองน้ำเลยละฮับ
แม่ : อ๋อ พ่อเขามีสากน่ะลูก จะได้เอาไว้ทำกับข้าว
ลูก : แต่เราไม่ได้กินข้าวที่บ้านทุกวันนี่ฮับ
แม่ : ทำไมละลูก
ลูก : หนูไปห้องพ่อ ทำไมเห็นแม่เอาฟองน้ำไปล้างสากทุกวันเลย (ฮา)

       สะท้อนให้เห็นการปิดบังเรื่องที่ควรจะรู้อย่างชัดเจนครับ พอเป็นอย่างนี้ เด็กโตขึ้น พอได้พบกับสิ่งที่ตนไม่เคยรู้มา จึงทดลองเพราะอยากรู้อยากเห็น
       ผมอยากทราบจริงๆ ว่า เรื่องเพศนั้นเป็นเรื่องที่น่าปิดบังในสังคมของเราจริงหรือ ในอดีตวรรณกรรมขุนช้างขุนแผน พระเพื่อน พระแพง ก็มี "บทอัศจรรย์" ที่บรรยายการร่วมเพศเอาไว้อย่างถึงพริกถึงขิง รวมไปถึงภาพยนตร์เรื่อง จันดารา ที่ถูกนำมาทำครั้งล่าสุด เป็นเรื่องราวเกี่ยวเรื่องเพศที่จันดาราก่อนๆ บิดเบือนไปเสียมาก

       ถึงเวลาที่เราต้องยอมรับครับ ว่ามนุษย์เราอย่างไรก็หนีเรื่องเพศไม่พ้น ภารกิจของสิ่งมีชีวิตคือการดำรงเอาไว้ซึ่งเผ่าพันธุ์ ซึ่งก็หนีเรื่องเพศสัมพันธ์ไปไม่พ้น แต่อย่างไรก็ดี ผมยังถือว่า มนุษย์และสัตว์ต่างกัน เพราะถึงแม้ว่าจะมีแรงขับทางเพศเหมือนกัน มนุษย์มีกลไกในการกำกับการแพร่พันธุ์ของเราที่ต่างจากสัตว์
       ระบบเครือญาติ (Kinship) เกิดขึ้นตั้งแต่มนุษย์เริ่มมาอยู่ด้วยกันแรกๆ ในยุคโบราณ มนุษย์พึงรู้ว่าเราไม่สามารถมีอะไรกับญาติพี่น้องของเราได้ วิวัฒนาการมาจนกระทั่งการอยู่แบบ ผัวเดียว-เมียเดียว

       สังคมไทยเกิดปัญหาเกี่ยวกับเรื่องเพศมากเนื่องจาก "แรงเหนี่ยว" ในสังคมนั้นมีสูง แรงเหนี่ยวนี้มาจากการคนสองกลุ่ม คือผู้ใหญ่อนุรักษ์นิยม และเด็กยุคใหม่ที่ได้แรงอิทธิพลจากสังคมตะวันตก ผ่านกระบวนการอัสดงคตานุวัตร (Westernization)
       ผู้ใหญ่บอกว่าเด็กนั้นสอนยาก ไม่เชื่อฟัง เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ มีชีวิตอยู่อย่างสบาย ใช้เงินอย่างเดียว ปล่อยเนื้อปล่อยตัว ไม่ทันไรก็มีอะไรกันแล้ว ฯลฯ ส่วนเด็กบอกว่าผู้ใหญ่นั้นหัวโบราณ โลกเปลี่ยนไปแล้ว เป็นเหมือนไดโนเสาร์ ห้ามนู่นห้ามนี่อยู่ได้ ฯลฯ
       ทีนี้ ช่องว่างตรงกลางระหว่างแรงเหนี่ยงทั้งสองฝั่ง ก่อให้เกิดกระแสความไม่รู้ขึ้น ซึ่งเด็ก รวมไปถึงวัยรุ่น ก็จะรับเอาสิ่งนี้เข้าไปอย่างจัง ปัญหาต่างๆ จึงเกิดขึ้นอย่างจังๆ เช่นกัน เพราะคนทั้งสองวัยไม่ได้มีโอกาสมานั่งคุยกันมากพอ ต่างฝ่ายจึงต่างตั้งแง่ซึ่งกันและกัน

       ในที่สุดก็มาถึงเรื่อง สื่อ ที่แวดล้อมเด็กไทยทุกวันนี้ ผมไม่ได้พูดเพียงแค่โทรทัศน์ แต่สื่อลามกประเภทต่างๆ ก็ก่อให้เกิดแรงบันดาลใจที่จะเอาอย่างบ้าง สื่อลามกในบ้านเราเยอะเหลือเกินครับ เห็นใจรัฐบาลที่พยายามปราบปราม แต่ก็ไม่หมดไป-หรืออย่างน้อยก็ลดลงเสียที
       เราเองก็พยายามแสดงออกว่าเรามีการเซนเซอร์ที่แสนจะเคร่งครัด ภาพใดไม่เหมาะไม่ควรก็ไม่มีทางผ่านไปสู่สายตาเยาวชนอย่างแน่นอน ยกตัวอย่างที่ชัดเจนคือการทำให้ภาพบุหรี่นั้นมัวไป หรือภาพปืนที่ถูกทำให้เลือนรางเห็นไม่ชัด เป็นต้น

       ผมกลับไม่คิดว่ามันจะเป็นประโยชน์ในทางใดได้มากกว่า การที่เป็น "สาร" ถูกส่งออกมาจากโทรทัศน์ว่า คุณพ่อคุณแม่ทั้งหลาย ขณะนี้สื่อไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อลูกๆ ของคุณนะ ปล่อยลูกคุณดูทีวีตามลำพังก็ได้ เพราะเรา (?) ช่วยเป็นหูเป็นตา นำภาพที่ไม่เหมาะสมออกให้แล้ว
       เด็กจึงถูกปล่อยให้นั่งดูโทรทัศน์ที่บ้านคนเดียวบ่อยๆ
ใครจะมาช่วยคิด ช่วยหาคำตอบให้เขาละครับ ถ้าเขาไม่ไปหาคำตอบด้วยตนเอง การกระทำโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ จึงเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงได้ยากเต็มที ถ้าเราไม่แก้ปัญหาจากจุดเริ่มต้น คิดไปว่าเด็กมันเลวด้วยตัวของมันเอง เวลามีใครติเตียนเด็กว่า "พ่อแม่สอนมาอย่างไร?" ผู้ใหญ่ก็จะอ้างเสมอว่า "ก็สอนมันแล้ว แต่มันไม่จำ" โยนความผิดลงไปให้เด็กเสียอย่างนั้น

       ภาพของสังคมเราจึงออกมาบูดๆ เบี้ยวๆ พิกลอยู่
       ผมยังถือว่า ครอบครัวก็ยังเป็นสถาบันที่สำคัญที่สุดในการที่จะปั้นแต่ง (แต่ไม่บงการ) รูปแบบความคิดของเด็กและเยาวชนในทุกยุคทุกสมัย ปัญหามันมีอยู่ว่า พ่อแม่ให้ทีวี วิทยุ อินเตอร์เน็ต ไอพอด ฯลฯ เลี้ยงลูกของตนแทน โดยไม่ได้ให้คำแนะนำที่ดีแก่ลูก เนื้อหาความรุนแรง สื่อลามก การชวนเชื่อต่างๆ จึงค่อยๆ เติบโตขึ้นมาพร้อมกับเด็กๆ

       อย่าลืมว่าเด็กวันนี้ คือผู้ใหญ่ในวันหน้า ดังนั้นผู้ใหญ่ในวันนี้ (นอกเหนือจากการเป็นคนแก่ในวันหน้าแล้ว) ควรจะตรึกตรอง จัดเวลาของตนให้ครอบครัวมากๆ อย่าอ้างว่า ผมเคยได้ยินคำกล่าวว่า "เรามีเวลาเสมอ ถ้ารู้จักสร้างมันขึ้น" ให้เวลากับครอบครัวมากๆ ครับ ถึงแม้จะยากสักหน่อย

ในสังคมเซนเซอร์ทุกวันนี้