| |
'คลื่นโศกกำสรวล ชวนให้ฉงน' ใบหน้าวิหกวายุภักษ์นั้น ครุ่นคิดถึงอยู่แต่อดีต ที่มิอาจหวนคืน วันวานแห่งความอาลัย คลื่นโศกซัดกระหน่ำ มิอาจชะล้างใจให้คลายเศร้าหมอง
ใจดวงน้อยเพียรเฝ้าคอย แต่...ในวันหนึ่ง ที่มวลปัญญาจะสุกปลั่ง เมื่อนั้นความรู้แจ้งถึงสัจธรรมจักปรากฏ พลันเกิดเป็นความสว่างไสวแก่ใจตน เพื่อทำหน้าที่ชำระล้างความโศกทั้งมวลให้ดับสูญไป |
|