| |
เมื่อต้นปี ๒๕๕๐ จิตใจผมมีแต่ความกระวนกระวาย เร่าร้อน แส่ส่าย ฟุ้งซ่าน คิดมาก และวิตกกังวลไปเสียทุกเรื่อง พอดีกับได้รับเชิญให้ส่งผลงานร่วมแสดงในนิทรรศการ 'โฉมหน้าศิลปิน' (Artist Self-portrait) ในช่วงเวลาขณะนั้น คงไม่มีภาพใดที่แทนใจผมได้ตรงที่สุดเท่ากับภาพนี้ ใบหน้าที่แตกทะลุเป็นเสี่ยงๆ สัตว์นรกเปลือยกายเกาะแขนและพยายามเหนี่ยวรั้งผม ตัวการ์ตูนเกลือกปลิ้นตา (แทนภาคหนึ่งในการงานของผม)
แต่ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นอนิจจัง หาความเที่ยงได้ไม่ เมื่อเกิดขึ้น ตั้งอยู่ สุดท้ายก็ต้องดับไป เมื่อเวลาผันผ่าน ประกอบกับผม 'พบความรู้ใหม่' จากวิชา 'รู้ตามจริง' ที่สว่างและสงบกว่าเดิม ปัจจุบันผมรู้สึกสมดุลย์ และเป็นสุขกว่าเดิมมาก ผมได้พบกับหนทางที่อิ่มเอิบ และเป้าหมายในการตัดสินใจมุ่งไปแล้ว ภาพนี้จึงเปรียบเสมือนตัวแทนสภาวจิตของผม ณ เวลานั้น
|
|
