หลังจากเขียนเรื่องเยือนเมืองลาดัก ทิเบตน้อยแห่งอินเดีย (จากบทความคนอื่น) มาให้ได้อ่านกันหลายตอนละ วันนี้ก็ถึงวันที่จะต้องเดินทางกันจริงๆ แล้วล่ะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไงเหมือนกันนะ เพราะอย่างแรกก็คือ “เป็นการเดินทางไปต่างประเทศ เป็นครั้งแรกในชีวิตของผมเลย” แต่ไม่ได้ไปแบบหรูๆ สบายๆ อะไรหรอกนะครับ แต่เป็นการเดินทางแบบ “สะบักสะบอมทัวร์” (รุ่นน้องที่นำเที่ยวเป็นคนตั้งชื่อน่ะ…อิอิ) มากกว่า คือไปแบบ Backpacker หรือจะว่าไปแบบ “ซำเหมาทัวร์” ก็ว่าได้ ฮ่าๆๆ
ไม่รู้ว่าเด็กๆ รุ่นนี้ จะรู้จักคำว่า “ซำเหมา” หรือเปล่า? ผมขออธิบายแบบย่อๆ ให้ฟังกันซักนี้สนึงนะครับ
“ซำเหมา” เป็นตัวการ์ตูนอมตะที่วาดโดย จางเล่อผิง (張樂平,张乐平) (พ.ศ. 2453 – 2535 รวมอายุ 82 ปี) ซึ่งโด่งดังมาก เมื่อประมาณ 60-70 ปีที่แล้ว (เรียกได้ว่าคนจีนน้อยคนที่จะไม่รู้จักซำเหมา และยังดังไกลมาถึงเมืองไทยอีกด้วย) โดยคาร์แรกเตอร์ของซำเหมา จะเป็นเด็กชายผอมๆ หัวโต ที่มีเอกลักษณ์ที่สำคัญคือ มีผมอยู่บนหัวเพียง 3 เส้นเท่านั้น (คำว่า “ซำเหมา” (三毛) แปลว่า “ผมสามเส้น”) ซำเหมาเป็นเด็กจรจัด ที่ยากจน ข้นแค้น แต่งตัวมอมแมม โกโรโกโส แต่ก็เป็นเด็กฉลาด มีไหวพริบ ใสซื่อ และน่ารัก ที่ต้องใช้ชีวิตด้วยการ ดิ้นรน ต่อสู้ เพื่อเอาตัวรอด ให้ตัวเองได้อิ่มท้องไปวันๆ ในท่ามกลางสังคมเมืองเซี่ยงไฮ้ในยุคนั้น ที่คนยากคนจน โดนกดขี่ข่มเหง โดยคนรวย และชาวต่างชาติ เนื้อหาในการ์ตูน “ซำเหมาพเนจร” จะออกแนวเสียดสี ประชดประชันสังคม เป็นหลัก ถึงจะมีมุกตลกบ้าง แต่ก็เป็นตลกร้าย ที่เศร้าเคล้าน้ำตา
ปัจจุบัน พจนานุกรมคำไทย (แปลไทย) ของ อ.เปลื้อง ณ นคร ได้ให้ความหมายคำ “ซำเหมา” ไว้ว่า ว. แต่งตัวปอนๆ, ขาดแคลนเงินมาก.
เด็กๆ ชาวลาดัก
ทริปเยือนลาดักใน 2 สัปดาห์นี้ มีไกด์นำเที่ยวเป็นรุ่นน้อง 2 คน (ตอนนี้เป็นสามีภรรยากันแล้ว จีบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน) ที่เคยผ่านการเรียน ป.โท ที่ “ศานตินิเกตัน” (มหาวิทยาลัยที่ก่อตั้งโดย ท่านรพินทรนาถ ฐากูร มหากวีผู้ยิ่งใหญ่แห่งอินเดีย) เป็นเวลา 2 ปี เป็นคนนำทางและกำหนดจุดหมายในการท่องเที่ยวทั้งหมด หะๆ เราไม่เคยไปมาก่อน ก็ต้องให้น้องมันนำทางให้แหละครับ เอาเป็นว่าถ้าหากมีเรื่องอะไรสนุกๆ น่าประทับใจ (และผมอยากเขียน) ก็จะกลับมาเล่าให้ฟังแบบชิวๆ กันใหม่นะครับ ตอนนี้ขอตัวไปแพ็คของต่อ เตรียมตัวสำหรับการเดินทางก่อนนะครับ
พ่อไก่อู
No related posts.