13/32 When I was a kid : Ae' kung Studio

หลังจากที่พวกมันรวมพลังกันชนกระจกจนแตกกระจุย ทำให้น้ำทะลักเข้าสู่ห้องใต้ดิน ผมและปุ้ยจึงวิ่งหนีพวกมันอย่างกระเจิดกระเจิง พร้อมๆ กับปราสาทที่กำลังค่อยๆ ถล่มลงมา ซึ่งมาจากแรงกระแทกของฝูงปลา และแล้วบันไดที่พวกเราวิ่งหนีกันขึ้นมา "ก็พังทลายลง" ทำให้ปุ้ยพลัดตกลงไป แต่โชคยังดีที่มือเธอคว้าบันไดขั้นสุดท้ายได้ทัน แต่ก็ห้อยโตงเตงอย่างน่าหวาดเสียว พร้อมตะโกนว่า "ช่วยด้วย ฉันไม่ยอมตกเป็นเหยื่อของปลาพวกนี้หรอก" ผมเองก็ตกใจ หันขวับกลับมาและร้องอุทานว่า "เหวอ"

แต่...เรื่องนี้ ผมเขียนได้เพียง 34 หน้า ก็ไม่ได้เขียนต่ออีก จนบัดนี้ก็ยังไม่จบ (อาราม..ขี้เกียจนั่นแหล่ะครับ) แต่การ์ตูนเรื่องนี้ผมภูมิใจมาก เพราะวาดสวยกว่าการ์ตูนสมัยเด็กๆ ทุกเรื่องเลยครับ ผมชอบเอาไปให้เพื่อนๆ ที่โรงเรียนอ่านด้วยนะ พวกเพื่อนๆ ยังบอกเสียดายกันใหญ่ เพราะเรื่องยังไม่จบนั่นเองครับ